Ο κακός μας εαυτός

Πυκνώνει μια επιχειρηματολογία θεμελιωμένη στο μίσος κατά των Γερμανών -γενικώς και αορίστως- και απορώ με εκφράσεις του τύπου “οι Γερμανοί δεν ζήτησαν – έστω και μια τυπική – συγνώμη, για τις θηριωδίες τους ενάντια στο λαό μας”. 

Απορώ με όλη αυτή την ανέξοδη κι ανώφελη πολεμική, επειδή ολόκληρη η πρώτη, τουλάχιστον, μεταπολεμική γερμανική γενιά, έτσι είχαμε μάθει, έζησε με την ενοχή των ναζιστικών εγκλημάτων και γέρασε αυτομαστιγούμενη κατά την επιταγή της προτεσταντικής ηθικής που τιμωρεί την αμαρτία ως την ώρα της εξιλέωσης.                       

Απολαμβάνω και τους μηρυκασμούς του γελωτοποιού της Ελληνικής Τηλεδημοκρατίας, μεταξύ αυτών που έχουν αρχίσει να χτίζουν τη νέα, αντιμνημονιακή τους καριέρα πάνω στην αρχή ότι στην Ελλάδα έχουμε γερμανική κατοχή.

Αν μέρος της γερμανικής ελίτ που επιβίωσε των καταστροφών του μεγάλου πολέμου, αρνήθηκε ότι αμάρτησε ή, εναλλακτικά, αποφάσισε ότι η εξιλέωσή της έχει πλέον ολοκληρωθεί, αυτό δε σημαίνει ότι ευθύνεται ο γερμανικός λαός για την άνοδο του 4ου Ράιχ. Είναι πολύ πρόσφατη η καταγγελία ότι η Γερμανία χρησιμοποιεί δουλοπάροικους στο όνομα της βελτίωσης της παραγωγικότητας των γερμανικών σφαγείων (sic) εις βάρος των εργασιακών δικαιωμάτων του γερμανικού λαού. Προτιμάμε να ξεχνάμε ότι τα χώματα της ανατολικής Γερμανίας είναι ακόμα γεμάτα από τις στάχτες που άφησε ο νεοφιλελευθερισμός που σάρωσε υποδομές, ζωές και όνειρα.

Έγραφα προ καιρού με άλλη αφορμή: «δεν είναι γερμανικό αυτό το Ράιχ, είναι το Ράιχ των Αγορών, αυτό που υπηρετεί πιστά κι ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, το Ράιχ που θα στηρίξει κι ο διάδοχος της Βασίλισσας της Αγγλίας, όταν η γραία τινάξει τα πέταλα. 

»Είναι το Ράιχ της Φράου Καγκελαρίου και του Γιου της Νυφίτσας, που μουρμούριζε κι ο παππούς. Αλλά όχι μόνον αυτών. Ούτε είναι μόνο γερμανικό! Τι ξέρει ο γερμανός συνταξιούχος απ’ αυτά τα πράγματα. Αυτά είναι θέματα για τους σπουδαίους, που κερδίζουν πάντα.»

Μαζί πλησιάζουν κι όλες οι άλλες ύαινες, που αρχίζουν να ζυγώνουν όλο και περισσότερο το ημιθανές σαρκίο της Ψωροκώσταινας, σημάδι ότι η αθάνατη ελληνική ψυχή ετοιμάζεται να μας βγει από το στόμα… 

Μπορεί να μην έχομε γερμανική κατοχή λοιπόν, αλλά έχομε κυβερνήτες δοσίλογους, διαχειριστές ευθέως υπεύθυνους για την κρίση της αποεπένδυσης και του χρέους που μαστίζει σήμερα την Ελλάδα. Δοσίλογοι ενός νέου τύπου, θαυμαστές του νεοφιλελευθερισμού και του «Δόγματος του Σοκ», της νέας αυτής μορφής ολοκληρωτισμού που μαστίζει όλους τους λαούς. Αιρετοί δοσίλογοι, μην ξεχνάμε! 

Το μεγαλύτερο πρόβλημά μας, κατά συνέπεια, δεν είναι η επιθετικότητα της Φράου Καγκελαρίου και της παρέας της. Το μεγαλύτερο πρόβλημά μας είναι η ποιότητα του ελληνικού πολιτικού προσωπικού που βρίθει από ανεπάγγελτους πληρεξούσιους του κομματικού σωλήνα, ημιμαθείς, ακατάλληλους και ύποπτους. Όσο κι αν δε θέλομε να το παραδεχθούμε, έχομε ψηφίσει να μας κυβερνούν λήσταρχοι, εκβιαζόμενοι από «λίσταρχους». 

Η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση, νομοτελειακά, είναι κι αυτή ένας θολός αντικατοπτρισμός του ίδιου πολιτικού συστήματος, συναυτουργός του οργίου σπατάλης και διαφθοράς, μέσα στο οποίο γαλουχήθηκε αυτή η κοινωνία στις αρχές του παραγοντισμού, του παρασιτισμού, της παραβατικότητας, κι εν τέλει, του εθνικού παλιμπαιδισμού μας, που μας υπαγορεύει ότι «ποτέ δεν φταίω εγώ, πάντα φταίει κάποιος άλλος». 

Ποιος άλλος μπορεί να είναι ο λόγος που, όπως τουλάχιστον παρατηρούν οι δημο(σ)κόποι, δεν καταφέρνει αυτή η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση, με εξαίρεση τους Αυγουλοκέφαλους, να δρέψει τους καρπούς της εθνικής μας κατάθλιψης?    

Να σηκώσουμε ανάστημα τώρα και να τους παραμερίσουμε όλους αυτούς, χρειάζεται

Να προσπαθήσομε να κουβεντιάσουμε ήρεμα κι απλά, χρειάζεται. 

Γιατί αυτό που επείγει τώρα, είναι να δούμε πώς θα ξαναχτίσομε όλα αυτά που μέσα σε ηδονιστικές παραισθήσεις της τελευταίας τουλάχιστον δεκαετίας και με τις πιστωτικές κάρτες στο χέρι, σαν γνήσιοι αρχοντοχωριάτες, αφήσαμε να ρημάξουνε… Κανείς δεν μας εμποδίζει παρεκτός του πολιτικού μας προσωπικού. 

Κανείς δεν μας εμποδίζει, παρεκτός του κακού μας εαυτού, με άλλα λόγια.
Advertisements

5 thoughts on “Ο κακός μας εαυτός

  1. "Το μεγαλύτερο πρόβλημά μας είναι η ποιότητα του ελληνικού πολιτικού προσωπικού που βρίθει από ανεπάγγελτους πληρεξούσιους του κομματικού σωλήνα …"Το παραπάνω τμήμα του κειμένου σας δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα. Το συντριπτικό ποσοστό του πολιτικού προσωπικού είναι αρκετά μορφωμένο (σύμφωνα με τους τίτλους του από πανεπιστήμια της ελλάδας και της Δύσης) και έχει επάγγελμα στο οποίο είναι συνήθως και επιτυχημένο. Το πρόβλημά του είναι ότι υπηρετεί την διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς. Πρόκειται για ικανότατα αθύρματα της οικονομίας της αγοράς. Η απόδοση της στάσης τους στην έλλειψη επαγγέλματος είναι παραπλανητική και άσχετη με την πραγματικότητα. Δεν έχετε παρά να δείτε το βιογραφικό των υπουργών οικονομικών των τελευταίων 30 ετών. Σφακιωτάκης Γιάννης

  2. Νομίζω οτι ο αρθρογράφος έχει δίκιο για την επίμαχη πρόταση. Τα δημοσιευμένα βιογραφικά των υπουργών-υφυπουργών…επιβεβαιώνουν το ανεπάγγελτο και την κομματική καταγωγή. Βέβαια δεν θα πρέπει να παραβλέπουμε το γεγονός οτι η κομματική δράση στις νεολαίες προσφέρει και επαγγελματική αποκατάσταση.Επιπλέον οσο η οικονομία χάνει τον προγματικό της ρόλο στην κοινωνία δηλαδη την υποστηριξη και εξυπηρέτηση των ανθρώπινων κοινωνιών και επικρατεί εναντι αυτών τόσο οι τεχνοκράτες θα αποκαλύπτουν το πραγματικό τους πρόσωπο δηλαδή της τυρρανοκρατίας.Εαν θεωρήσουμε οτι η "οικονομία" ειναι επιστήμη (σε αυτό διαφωνούν αρκετοι διακεκρημένοι οικονομολόγοι) τότε θα πρέπει να θυμόμαστε οτι όποτε η επιστήμη υποτάχθηκε στις "ορέξεις" των ολίγων και οχι της ανθρωπότητας τα αποτελέσματα ηταν καταστροφικά για τις κοινωνίες. Η πραγμετική μόρφωση εχει να κάνει με την ανθρωπιστική διάσταση της επιστήμης δηλαδή με την παιδεία.

  3. Εαν καποιος μπορει να μου δειξει το οριο που χωριζει τους πολιτικους μας απο εμας, τους πολιτες, θα του πω μπραβο. Να μου αποδειξει, δηλαδη, οτι η δεξαμενη απο την οποια "αναδυονται" ολοι αυτοι οι αναξιοι εκπροσωποι μας, δεν ειναι η ιδια με αυτην στην οποια κολυμπαμε ολοι μας και αρα, δεν ειναι εκεινοι, οι πολιτικοι μας, εικονα και ομοιωση μας, των πολιτων αυτης της χωρας…

  4. Επιμένω ότι η συντριπτική πλειψηφία του πολιτικού προσωπικού έχει "εξαιρετικό βιογραφικό". Και δεν αναφέρομε μόνο στο πολιτικό προσωπικό της τωρινής περιόδου. Επαναλαμβάνω ότι μπορεί όποιος θέλει να ανατρέξει στο βιογραφικό των υπουργών και υφυπουργών οικονομικών των τελευταίων 30 ετών. Το ίδιο "λαμπρό βιογραφικό" έχουν και οι περισσότεροι από τους διοικητές των μεγάλων δημόσιων οργανισμών. Το πρόβλημα βρίσκεται στο ότι υπηρετούν τη διεθνοποιημέη οικονομία της αγοράς. Είναι ελάχιστοι αυτοί οι οποίοι είναι παιδιά του κομματικού σωλήνα. Μπορεί αυτό που λέω να χαλάει την κυρίαρχη άποψη και να μετατοπίζει την αιτία από τα πρόσωπα στην ίδια την οικονομία της αγοράς, όμως η πραγματικότητα πρέπει να λέγεται. Φυσικά και η οικονομολογία δεν αποτελεί επιστήμη. Αναφορικά με αυτά που γράφει η Κάτια θα ήθελα να πω ότι το πρόβλημα βρίσκεται στη ίδια την εκπροσώπηση. Η σκέψη του κάθε πολίτη δεν μπορεί να εκπροσωπηθεί από κανέναν άλλο. Δημοκρατία είναι το πολίτευμα στο οποίο ο πολίτης συμμετέχει άμεσα στη λήψη των αποφάσεων. Το αντιπροσωπευτικό πολίτευμα είναι ολιγαρχικό και όχι δημοκρατικό. Μην μας ταυτίζεις λοιπόν Κάτια με τους ολιγάρχες. Σφακιωτάκης Γιάννης

  5. Εγώ θα ήθελα να επιχειρηματολογήσω πάνω στην πολύ σωστή παρατήρηση του αρθρογράφου ότι έχουμε να κάνουμε με το Ράιχ των αγορών και όχι μόνο με το Δ' Γερμανικό Ράιχ (που εντάσσεται στο παγκόσμιο Ράιχ των χρηματαγορών).Βασικός κανόνας της οικονομίας της αγοράς είναι ότι σε περίοδο ύφεσης, εφαρμόζουμε επεκτατική νομισματική πολιτική, για τόνωση της ζήτησης και έξοδο από τη κρίση. (Ιδιαίτερα για οικονομίες που στηρίζονται στην εσωτερική ζήτηση, όπως η Ελλάδα). Ο νόμος αυτός παραβιάζεται βάναυσα από το Ράιχ των χρηματαγορών, που επιβάλλουν εν μέσω ύφεσης, τα σφαγιαστικά για την πραγματική οικονομία και κοινωνία, μέτρα λιτότητας, ΜΕ ΟΣΗ ΑΝΕΡΓΙΑ ΠΑΡΕΙ! Δεν ξέρουν τι κάνουν? Κάθε άλλο! Ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν! Απλά, το μόνο που ενδιαφέρει το χρηματιστικό κεφάλαιο, εν μέσω κρίσης, είναι να διασφαλίσει την αξία των περιουσιακών του στοιχείων, που διατηρεί υπό μορφή καταθέσεων σε ισχυρό νόμισμα, ή σε χρηματοοικονομικούς τίτλους, π.χ. ομόλογα, μετοχές, CDS κ.ο.κ. Λόγος που ο πληθωρισμός είναι ο υπ’ αριθμόν ένα εχθρός του χρηματιστικού κεφαλαίου, άρα και η ανάπτυξη, επειδή, όπως γνωρίζουν οι οικονομολόγοι, η ανάπτυξη συνοδεύεται από πληθωρισμό. Ο πληθωρισμός είναι το κόστος της ανάπτυξης. Που σημαίνει πως τα συμφέροντα του χρηματιστικού κεφαλαίου είναι αντίθετα προς τα συμφέροντα της κοινωνίας, με στόχο την ανάπτυξη, λόγω του πληθωριστικού κινδύνου της ανάπτυξης για τα περιουσιακά στοιχεία των κατόχων του «χάρτινου» πλούτου! Που σημαίνει, πως όλη αυτή η «ανθρωποθυσία» γίνεται επειδή οι κάτοχοι του χρηματιστικού κεφαλαίου δεν θέλουν να πληρώσουν ούτε κατ’ ελάχιστο την κρίση, με την απώλεια πλούτου, λόγω μιας ελάχιστης έστω, ανόδου των τιμών, για έξοδο από την ύφεση! Τα Δημοσιονομικά σύμφωνα και τα Σύμφωνα σταθερότητας (στο όνομα του ισχυρού ευρώ) αποβλέπουν στον αυστηρό έλεγχο του πληθωρισμού και όχι σε αυτό που επικαλούνται, στη δημοσιονομική εξυγίανση (απόδειξη ότι δεν εγκαταλείπονται σε περίοδο ύφεσης) αδιαφορώντας για το «μακελειό» που προκαλούν σε επίπεδο πραγματικής οικονομίας και κοινωνίας! Αντίθετα, ο βιομηχανικός καπιταλισμός εμπεριείχε την δυναμική να ανακάμπτει από τις κρίσεις του, επειδή τα συμφέροντα του βιομήχανου καπιταλίστα (που μετέχει της παραγωγικής διαδικασίας) συμπίπτουν με τα συμφέροντα της κοινωνίας, αν και για διαφορετικούς λόγους για την κάθε πλευρά, καθώς για τον βιομήχανο, το κίνητρό του είναι το κέρδος, μέσω της κατανάλωσης, ενώ για την κοινωνία η δημιουργία θέσεων εργασίας. Ωστόσο, σε αμφότερους συμφέρει να υπάρχει πίττα (ΑΕΠ) για μοίρασμα και να είναι, όσο το δυνατόν, μεγαλύτερη! Το χρηματιστικό κεφάλαιο αδιαφορεί για την ύπαρξη ή μη πίττας, λόγος που τολμά να παραβιάζει όλους τους ορθολογικούς κανόνες λειτουργίας της οικονομίας της αγοράς, λόγος που μπορούμε να μιλάμε για μια εσκεμμένη, φασιστική επίθεση του συνασπισμένου χρηματιστικού κεφαλαίου εναντίον των λαϊκών εισοδημάτων και της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας των λαών της ΕΕ, με οικονομικά μέσα!Θα λέγαμε ότι ο καπιταλισμός, με τις πολιτικές της λιτότητας, κόβει το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται! Αλλά αυτό θα πει ανθρώπινη μωρία!Λύση για την Ελλάδα? – Έξω από την ΟΝΕ – ΕΕ που ελέγχεται από τις χρηματαγορές!- Εκλογές με απλή αναλογική για ανανέωση του πολιτικού προσωπικού, με ταυτόχρονη εκλογή κυβέρνησης προσωπικοτήτων, από λίστα προσώπων, για να διαχειριστεί τα μεγάλα εθνικά ζητήματα. Λ.Α.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s