"Οι Μπάτσοι Πουλάνε την Ηρωίνη"

Έχω μια “φυσική” απέχθεια προς τους μπάτσους από την εποχή που σαν μικρό παιδί, εντελώς ανεξήγητα -γιατί στην οικογένειά μου δεν είχαμε «κομμουνιστικά μιάσματα»- με τρόμαζε η παρουσία τους. 

Θυμάμαι μια φορά, δε θα ήμουν ούτε οχτώ χρονών, όταν εξαιτίας ενός θείου μου που μάλλον οδηγούσε το αυτοκίνητό του αφηρημένα κι απρόσεκτα μ’ εμένα συνοδηγό, μας σταμάτησε η τροχαία. Όση ώρα ο θείος έδινε τις απαραίτητες εξηγήσεις για να τη σκαπουλάρει από το πρόστιμο της παράβασης, αισθανόμουν, αξέχαστο μου μένει ακόμα και σήμερα, την πλάτη του καθίσματος του αυτοκινήτου που απάνω της είχα έντρομος κολλήσει, να ακουμπάει τη δική μου ιδρωμένη πλάτη σαν μια παγωμένη μαρμάρινη πλάκα νεκροταφείου, έτοιμη να ανοίξει και να με καταπιεί. 

Μια ανερμήνευτη, λοιπόν, απέχθεια για τους μπάτσους που ενισχύθηκε, όταν σαν έφηβος τεκμηρίωσα με προσωπική βεβαιότητα ότι “οι μπάτσοι πουλάνε την ηρωίνη” κι ακόμα περισσότερο όταν λίγο αργότερα, σαν φοιτητής, τους ίδιους μπάτσους, και τους “πολίτες” συμμάχους τους, τους τσεκουροφόρους – αστείο, αλλά τότε πάλι οι εφημερίδες τους ανέφεραν ως “αγανακτισμένους” πολίτες- και σημερινούς ευυπόληπτους πολιτευτάδες, τους “αντιμετώπισα” σε αψιμαχίες στους δρόμους γύρω από το Μετσόβιο Πολυτεχνείο, λίγο μετά την εκτέλεση ενός λίγο μικρότερού από μένα έφηβου, ενός δεκαπεντάχρονου παιδιού στον εορτασμό της επετείου του Πολυτεχνείου, στα 1985. Πολλές εικόνες, άσχημες εικόνες, που χρειάζονται χιλιάδες χτυπήματα στο πληκτρολόγιο για να αποτυπωθούν… Άλλη φορά…
Αλλά από εκείνη την προ και μεταεφηβική μου απέχθεια για τους μπάτσους που χρόνια μετά, ακόμα επηρεάζει τον ψυχισμό μου, μέχρι τον ενστερνισμό επαγωγικών λογικών του τύπου “το μπουζούκι είναι όργανο, ο μπάτσος είναι όργανο, άρα ο μπάτσος είναι μπουζούκι”, υπάρχει μεγάλη απόσταση.
Υπάρχουν μερικοί δημοφιλείς άνθρωποι που έχουν περίοπτη θέση στο δημόσιο βήμα της μπλογκόσφαιρας και κατά τα φαινόμενα έχουν και την διαύγεια και την ωριμότητα και την κρίση και το χιούμορ, να ξεχωρίζουν τη βούρτσα από την κουρκούτσα. Παρόλα αυτά, τέτοιο άνθρωποι, φαίνεται ότι κάποιες στιγμές τη χάνουν αυτήν την διαύγεια, ενόψει του άγχους τους να μαζέψουν περισσότερα “like” ως σαν να ήταν αυτά τα “like” συνταξιοδοτικά ένσημα για την επόμενη μέρα…
Ο λόγος γα ένα κείμενο με  τίτλο “Τα σκυλιά των αφεντικών“, ένα κείμενο που ασφαλώς θα μαζέψει πολλά “like” και περισσότερα “share” και που πολλοί θα συμφωνήσουν ότι του αξίζει να τυπωθεί για να γίνει, το τυπωμένο χαρτί, τάπα σε μερικές ακόμα βόμβες μολότοφ. Πάντως, προσοχή ρεμάλια!
Εκφράσεις του τύπου “είναι μεγάλο το μένος των δημοσιογράφων των καθεστωτικών ΜΜΕ για τους δημοσίους υπαλλήλους, εκτός των αστυνομικών που τους φυλάνε” είναι εξίσου χυδαίες με την οριζόντια εφαρμογή, επί δικαίων και αδίκων, του κεφαλικού φόρου στα ακίνητα, που επέβαλε ο αντιπρόεδρος της Πρώτης Παπαδημοκρατίας.

Όλοι οι μπάτσοι διεφθαρμένα μαντρόσκυλα της εξουσίας, όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι άχρηστοι τεμπέληδες, όλοι οι δεξιοί (ή οι αριστεροί αν προτιμάτε) προδότες, όλοι οι αριστεροί (ή οι δεξιοί αν προτιμάτε) πατριώτες… Όλα τα στραβά της μοίρας μας, «τα πάντα όλα»… Αδερφοφάδες!


Αλλά αν τα βάλομε στα τυφλά με τους σωματοφύλακες των τρωκτικών, ποιος θα ασχοληθεί με αυτούς που νομοθετούν υπέρ των τρωκτικών?  

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s