[The so-called modest amount of Democracy]


Οι ευτυχείς την Φύσιν βεβηλούσι.
Της λύπης είναι τέμενος η γη.
Αγνώστου πόνου δάκρυ στάζει η αυγή·
αι ορφαναί εσπέραι αι χλωμαί πενθούσι·
και ψάλλει θλιβερά η εκλεκτή ψυχή.

Ώραι Μελαγχολίας
Κ. Π. Καβάφης

Διάβαζα ένα άρθρο με θέμα τον διορισμό της θυγατέρας προβεβλημένου πολιτικού ταγού στο προσωπικό της Βουλής των 300 Αχρησίμευτων. Μπορεί να πει κανείς, χωρίς δόση κακίας, ότι είναι ένα άρθρο ατυχές στην κεντρική του ιδέα, θεωρώντας ότι είναι η ηλικία που καθορίζει τις αντιστάσεις και τις αντιδράσεις του καθενός μας στο δρόμο της ζωής του.
Υποκείμενα σαν τον λογοτέχνη και λογοκόπο βο(υ)λευτή που έδωσε το παράδειγμα,  υπάρχουν, απ’ ό,τι ακούγεται,  πολλά. Νέμονται την εξουσία χωρίς να ρωτήσουν, ψηφίζουν και παίρνουν από μόνοι τους δικαιώματα που τα ασκούν όσο καταχρηστικά τους χρειάζεται. Αυτή είναι πράξη πολιτικά κολάσιμη, επειδή το νόμιμο, με τέτοιους νομοθέτες, παύει να είναι ηθικό…
Ομολογώ ότι θα βρισκόμουν σε θέση δύσκολη αν ήμουν, εγώ ο ίδιος, η κόρη του  λογοτέχνη και λογοπλάστη βο(υ)λευτή. Εξαρτάται από τον χαρακτήρα του καθενός, ασφαλώς. Αλλά αν αυτή η θυγατέρα έχει τα τυπικά προσόντα, γιατί να μην γίνει η ίδια, η ιδιαιτέρα του πατέρα της? Άλλοι που έχουν σπουδαγμένες κι άνεργες κόρες, άραγε θα πράτταν διαφορετικά?
Αυτά συμβαίνουν σ’ όλο τον κόσμο, κι ασφαλώς είναι παγκόσμιο το φαινόμενο να έχεις άλλη τύχη εσύ, ο γιος του κλητήρα, από τον άλλο, το γιο του δημάρχου, cest la vie,από την Ουάσιγκτον, μέχρι το παλιό Κρεμλίνο κι ως το Θιβέτ του Δαλάι Λάμα.
Νομίζω δηλαδή ότι τίθεται λάθος το ερώτημα, γιατί δεν έχει τόση σημασία αν εσείς ή εγώ προσλαμβάναμε ως έμπιστο βοηθό τον αδελφό ή τον σύντροφό μας ή το προσοντούχο τέκνο μας. Δεν έχει σημασία, γιατί είναι λογικό, ο λογοτέχνης και λογογράφος βο(υ)λευτής να προτιμά την δική του κόρη, από οποιοδήποτε άλλου την κόρη. Είναι κι η εμπιστοσύνη κι η ομόνοια, ακρογωνιαίοι λίθοι στην οικοδόμηση κάθε καλής ομάδας εργασίας.
Είναι αυτό το κάτι άλλο, που λέγεται φαινότυπος λοιπόν, κι αυτός, ομολογώ, είναι κι ο λόγος που κρατάω κι εγώ μια στάση αρνητική προς την συγκεκριμένη κόρη, μπορεί να είναι κι από φθόνο που ο δικός της δρόμος είναι ευκολότερος από τον δικό μου. Σκέφτομαι, δηλαδή, από τέτοιο φαφλατά πατέρα πώς να έχει βγει μια κόρη φυσιολογική? Αλλά δεν την γνωρίζω την κοπέλα και μπορεί να την αδικώ… Ούτε παραγνωρίζω το γεγονός ότι μάλλον γεννήθηκε σε ένα σπίτι με μια εξαιρετική βιβλιοθήκη, γεγονός σημαντικά θετικό, κατά τεκμήριο.
Το ερώτημα που τελικά τίθεται εδώ, φοβάμαι ότι είναι πολύ πιο μικρό και ταπεινό από την ανύπαρκτη, πράγματι, αξιοκρατία και τις υποκειμενικές υποθέσεις για τις αντοχές μιας κοινωνίας, πάλι υποθετικά, χωρισμένης σε ηλικιακές κλάσεις.
Το μικρό και ταπεινό θέμα εδώ, είναι εξόχως διαχειριστικό και πρέπει, επιτέλους, να γίνει μια αξιολόγηση όλων αυτών των πολιτικών γραφείων που λειτουργούν με χρέωση του προϋπολογισμού της κεντρικής κυβέρνησης. Κι αν δε θέλουν να κόψουνε τα σούρτα-φέρτα τους οι 300 Αχρησίμευτοι, ας αναλάβουνε τα κόμματά τους να καλύπτουν τις ανάγκες τους, κόμματα που επιδοτούνται γενναιότατα από τους φόρους μας, δανειοδοτούνται παράτυπα,  και ενίοτε ενισχύονται κι από τα άδηλα ταμεία ευαγών οργανισμών. Και τι να λέμε τώρα, όπου φτώχεια, εκεί κι η γκρίνια των περικοπών… Αλλά όχι να ξεκινάμε τα νέα μέτρα με περικοπές στη χημειοθεραπεία των καρκινοπαθών…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s