Τέρατα

Τον φίλο μου τον Καρατζουράκη τον είχανε μαγκώσει παλιά με μερικά γραμμάρια χασίς στην τσέπη. Του βρήκαν και μια μικρή εκκολαπτόμενη χασισοφυτεία αστικού τύπου σε πλαστικά ποτηράκια. Η κακιά η ώρα. Ταλαιπωρήθηκε, του φάγανε και μισό διαμέρισμα οι δικηγόροι, τη γλίτωσε την ψειρού, λόγω πρότερου έντιμου βίου, αλλά του έμεινε η ρετσινιά και δεν θα τον ξέπλενε παρά μόνο η νομιμοποίηση που είχε υποσχεθεί ο Goofy Α. Papandreou. Αυτός ήταν κι ο λόγος που τον είχε υποστηρίξει με σθένος τον Goofy, ο Καρατζουράκης, κι αποδείχθηκε φρούδα η ελπίδα.
Καμένο Μυαλό κι ο Καρατζουράκης, παλιός επίδοξος τυχοδιώκτης κι επαναστάτης -κάτι από τη στόφα του Κόρτο Μαλτέζε– στα όνειρά του, σκέφτηκε να υποστηρίξει τον άλλο Καμμένο, μα του έκοψε τη φόρα η απαρέγκλιτη απαίτηση του νεοπαγούς οργανισμού για άμεμπτο ποινικό μητρώο.   
Ανεξάρτητα από την απέλπιδα προσπάθειά του να ενταχθεί στον νέο πολιτικό χάρτη που ιχνογραφούν οι δημο(σ)κόποι και τα μέσα μαζικού διανοητικού ευνουχισμού,  έχει διαπιστώσει, λέει, ο Καρατζουράκης, ότι το ποσοστό αυτών -μεταξύ των ελλήνων ψηφοφόρων- που συνεχίζουν να υποστηρίζουν τα δύο λεγόμενα μεγάλα κόμματα, βρίσκεται κάπου στο 30-35% του εκλογικού σώματος. Σπάει το κούφιο κεφάλι του αλλά δεν μπορεί να προσδιορίσει πόσοι είναι αυτοί που την έχουνε αρπάξει από τα βυζιά και συνεχίζουν να τη βυζαίνουνε τη σκύλα την Ελλάδα που ψυχορραγεί, και πόσοι οι υπόλοιποι, οι απλώς κι εντελώς ηλίθιοι.
Όπως και να ΄χει, οι ηλίθιοι διέπουν οριζόντια και κάθετα τις κοινωνίες μας, δεν περιορίζονται στους συρρικνούμενους κομματικούς στρατούς των μεγάλων, κι έτσι το σύστημά σου δε δίνει λύση, φίλε μου Καρατζουράκη. Ειδικά αν προσθέσεις και τους ηλίθιους που ακολουθούν το ίνδαλμά σου, τον άρτι ανανήψαντα ανεξάρτητο Έλληνα που χόντρυνε ταϊσμένος από το σύστημα. Μη στεναχωριέσαι Καρατζουράκη που δεν μπορείς να λύσεις την εξίσωση. Γι’ αυτό άλλωστε, επειδή η λύση του συστήματος είναι αόριστη, οι όψιμες παραφυάδες των “μεγάλων”, ψαρεύουν στα θολά νερά κι ανεβάζουν επικίνδυνα τα προσδόκιμα ποσοστά των ηλιθίων που περιμένουμε στην ουρά να ψηφίσουμε με αντάλλαγμα μια φέτα ψωμί με γερμανικό βούτυρο.
Τώρα που… χάθηκε και ο φάκελος για τις πολεμικές αποζημιώσεις. Όταν άκουσα την είδηση, νόμιζα ότι επρόκειτο για ένα χονδροειδές πρωταπριλιάτικο αστείο!
Από την εποχή του πολεοδόμου Δοξιάδη μετά τον μεγάλο πόλεμο, καταγράφτηκαν οι υλικές ζημιές και γεννήθηκε μια απαίτηση, ένας ανεξόφλητος φόρος αίματος. Άσε τους  να λένε ό,τι θέλουν οι Γερμανοί κι οι γερμανόδουλοι. Εν τέλει το Ευρωπαϊκό δικαστήριο θα αποφανθεί κι οι τόκοι στο μεταξύ τρέχουν. Μαζί και μια δανειακή σύμβαση που αναγκαστική ή όχι, συνομολογημένη είναι κι οι τόκοι της τρέχουν κι αυτοί. Αλλά “χάσανε” το φάκελο οι ανεκδιήγητοι! Ο απέθαντος σύντεκνος, ο Μητσοτάκουλας, δε μπορεί, θα έχει ένα αντίγραφο του φακέλου στο προσωπικό του αρχείο. Αν τολμούσε η Βεζυροπούλανα του ζητήσει να το παραδώσει αυτό το αντίγραφο στον γελοιοποιημένο υπουργό των Οικονομικών της Παπαδημοκρατίας… Υποθετικός λόγος!
Και μιας και περάσαμε από τον ανεξάρτητο πατριώτη στους γερμαναράδες της Στάζι, θυμήθηκα και τον Αλέξιο, τον Άνθρωπο του Θεού, που θέλει, λέει, να ενωθούνε οι “αντιμνημονιακές” δυνάμεις, αλλά τι θα κάνουνε με το λογιστικό έλεγχο του δημόσιου χρέους είναι ένα ζήτημα. Οι άλλοι διαφωνούν σε όλα, εκτός από αυτό: ούτε που ν’ ακούσουνε για λογιστικό έλεγχο! Γιατί, μην ξεχνάμε ότι, οι ελληνικές τηλεπικοινωνίες πουλήθηκαν την εποχή συχωρεμένων αριστερών τότε που –παρεμπιπτόντως- ο νεόκοπος επίδοξος Σωτήρας κρατούσε το χαρτοφυλάκιο της Δικαιοσύνης. Άραγε, δεν είναι πια ξεκάθαρο ότι ο φάκελος της “μήζενς”, δεν πρόκειται να ανοίξει ούτε στον αιώνα τον άπαντα υπό τις παρούσες συνθήκες? Στο έχω ξαναπεί αυτό, Καρατζουράκη, είναι ανεξίτηλες οι ευθύνες των υπανθρώπων που σχεδιάζουν να διεκδικήσουν ξανά την ψήφο μας. Υπάρχουν ένοχοι. Κι υπάρχουν και τοκογλύφοι δανειστές που ξέρουν τα ένοχα μυστικά τους. Το ματς, σου επαναλαμβάνω εγώ, φίλε μου Καρατζουράκη, είναι εντελώς σικέ.

Είναι σωστό, και συμφωνώ κι εγώ με αυτούς που λένε, ότι πριν ξαναρχίσομε κομπορρημονώντας σα μουράχαβλοι να καυγαδίζομε για το πώς θα μοιράσομε τον πλούτο, πρέπει, πρώτα να τον δημιουργήσουμε αυτόν τον πλούτο. Αλλά πλούτος για τους περισσότερους δε θα παραχθεί από τις άστοχες μελέτες, τα υπερτιμολογημένα παραπανίσια τσιμεντώματα και τα μπαλώματα στους δρόμους που κάνουνε αυτοί που μας κυβερνάνε. Είναι μια ιδιότυπη  πάλη των νέων τάξεων, είναι η πάλη μεταξύ των μενσεβίκων που τρώνε με χρυσά κουτάλια και των μπολσεβίκων που αρχίζουν σιγά-σιγά να πεινάνε. Είναι και που πρέπει να πρυτανεύσει η κοινή λογική.
Πρέπει να συμφωνηθούν τα ελάχιστα και επείγοντα, τι πάει να πει εγώ είμαι δεξιός κι εσύ αριστερός? Έκλεψες, να πληρώσεις αδρά και να στερηθείς ισόβια το δικαίωμα του εκλέγεσθαι. Τόσο απλά! Όλοι ζούμε κάτω από τον ίδιο ήλιο κι έχομε οι περισσότεροι και μάτια για να βλέπομε κι αυτιά για ν’ ακούμε. Δεν είναι οι καμένοι μαϊντανοί του πολιτικού συστήματος που θα κάνουν τη διαφορά, είναι η κοινή λογική!
Είναι σημαντικό θέμα ο λογιστικός έλεγχος, γιατί θα μπορούσε να αποδείξει πολλά. Θα έδειχνε και στους θυμωμένους Ευρωπαίους παραγωγούς οπλικών και τηλεπικοινωνιακών συστημάτων ότι τα αφεντικά τους χρέωναν το ένα άλλα δέκα, όταν δανείζανε και πουλούσανε στην Ελλάδα.
Αλλά οι Μαυρογιαλούροι ζουν ατάραχοι κι αδιατάραχτοι ανάμεσά μας και σχεδιάζουν τις προεκλογικές τους εκστρατείες… Πρέπει –πολλά τα “πρέπει”- να μπαίνει σιγά-σιγά μια τάξη και ν’ αρχίσουν να δημεύονται τα κλεμμένα πού έχουν αποθησαυρίσει οι διαχειριστές της ζωής μας όλα αυτά τα χρόνια. Να χτυπήσομε, λοιπόν, τα “γραφειοκρατικά τέρατα”, όπως είπε κι από το βήμα της βουλής η συνταξιούχος περσόνα της κρατικοδίαιτης ελληνικής τηλεδημοκρατίας.
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s