Αντιγράφοντας τον Ποιητή

Περπατώντας αργά στην προκυμαία, «Υπάρχω, λες, κι ύστερα δεν υπάρχεις…» Αλλά, εδώ, μέσα στην εκτυφλωτική λιακάδα του νότου μετά την καταιγίδα, έχεις ακόμα τη διαύγεια να αντιλαμβάνεσαι το πραγματικό όραμα αυτών που γκρεμίζουν νύχτα… Να είναι αυτή άραγε, τελικά, η πρόταση της δημοτικής μας αρχής για το modus operandi των συσσιτίων των απόρων ή για τον τρόπο και τον χώρο λειτουργίας του κοινωνικού παντοπωλείου? Γιατί πρόταση σεβασμού στον πολιτισμό που κληρονόμησε -παρά την πανδαισία χρωματικών συνδυασμών στους σκουπιδοτενεκέδες- δεν μπορεί να είναι… Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s